İçeriğe geç
19 Kasım 2026, Perşembe00:02
Son DakikaCanlı

Şehir Rehberi

Çocuklarımızın Yanındayız, Peki Gerçekten Onlarla mıyız?

9 okunma
2 dk okuma süresi
Paylaş:

Bazen bir çocuğun sessizliği, yetişkinlerin fark etmediği en büyük yardım çağrısıdır.

Geçtiğimiz günlerde bir kafede otururken yan masada bir aile dikkatimi çekti. Anne, baba ve küçük yaşlarda bir çocuk… İlk bakışta sıradan, hepimizin her gün karşılaşabileceği bir aile tablosuydu.

Ancak biraz dikkat ettiğimde çocuğun sürekli anne ve babasına bir şeyler anlatmaya çalıştığını fark ettim. Elindeki oyuncağı gösteriyor, gün içinde yaşadığı bir olayı heyecanla paylaşmak istiyor, arada anne babasının koluna dokunarak dikkatlerini çekmeye çalışıyordu.

Anne telefonuyla ilgileniyordu. Baba ise kendi dünyasına dalmıştı. Çocuğun her yeni girişimine benzer cevaplar geliyordu:

“Biraz bekle.”

“Şimdi uğraşamam.”

“Önüne bak, yemeğini ye.”

Bir süre sonra çocuk sustu. Oyuncağıyla ilgilenmeyi bıraktı, sandalyesine yaslandı ve etrafı izlemeye başladı.

Belki o aile için bu, sıradan bir kafe molasıydı. Ancak benim için üzerinde düşünülmesi gereken önemli bir çocukluk manzarasıydı.

Çünkü çocuk bazen yalnızca bir şey anlatmak istemez; görülmek, fark edilmek ve varlığının önemsendiğini hissetmek ister.

Burada anne babayı suçlamak ya da birkaç dakikalık bir gözlem üzerinden bir aileyi değerlendirmek elbette doğru olmaz. Hepimiz yorulabilir, dalgın olabilir ve bazen çocuklarımızın ihtiyaç duyduğu ilgiyi gösteremeyebiliriz. Mesele tek bir an değil, bu anların zamanla bir iletişim biçimine dönüşmesidir.

Çocuk gelişimi açısından baktığımızda, ebeveynin çocuğuyla kurduğu karşılıklı iletişim; dil gelişiminden sosyal becerilere, duygusal güven duygusundan benlik algısına kadar pek çok alanı destekler.

Bir çocuğun anlattığı küçük bir hikâyeyi dinlemek, sorduğu soruya sabırla cevap vermek ya da gösterdiği bir resmi gerçekten incelemek yetişkin için küçük bir davranış olabilir. Ancak çocuk için bunlar, “Ben önemliyim, söylediklerim değerli.” mesajını taşır.

Peki ya çocuklarımız anlatmaktan vazgeçerse?

Belki de en çok üzerinde durmamız gereken soru budur. Çünkü her zaman konuşan, soru soran, ilgi bekleyen çocuklarla karşılaşmayacağız. Bazen ilgisizliğe alışan çocuk, zamanla paylaşma girişimlerini azaltabilir. Bu durum tek başına bir sorun göstergesi olmasa da ebeveynlerin dikkat etmesi gereken bir işarettir.

Çocuklarımızın bütün isteklerini yerine getiremeyebiliriz. Her an onlarla ilgilenemeyebiliriz. Fakat onlara ayırdığımız zamanın gerçekten onlara ait olmasını sağlayabiliriz.

Telefonu bir kenara bırakmak, gözlerinin içine bakmak ve bazen yalnızca “Anlat bakalım, seni dinliyorum.” demek…

Belki de çocuklarımızın bizden beklediği en büyük şey budur.

Çünkü çocukluk, bir kez yaşanır. Çocuklarımız büyüdüğünde onlara aldığımız oyuncaklardan çok, birlikte kurduğumuz anılar kalacaktır.

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. 09Kas
  2. 02Kas
  3. 26Eki

Yorumlar (0)

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın!